آدم عزيزانشو فراموش نميکنه بلکه به نديدنشون عادت ميکنه.....تقديم به کسي که عادت به نديدنش مثل فراموش کردنش غيرممکنه

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني.دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني.دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني.دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني.دوستت دارم چون به يک نگاه،عشق مني

عشق در حيطه فهميدن ما نيست بيا بر گرديم آسمان پاسخ پرسيدن ما نيست بيا بر گرديم گريه هامان چه قدر تلخ ببين رنگ ترحم دارد تا زمين دشمن خنديدن ما نيست بيا بر گرديم

چه ميهمانان بي دردسري هستند عاشقان  نه به دستي ظرفي را چرک ميکنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندکي سکوت .

به من اگه اس ام اس نزني
منو اگه صدا نکني
اگه منو نگاه نکني
مي‌شم گريه مثله بارون
از دريچه ناودن
ميام تو باغچه خونت
ميشم غنچه
ميام بيرون

غربت ديرينه ام را با تو قسمت ميكنم             تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم
رفتي و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شد              من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم

عشق واقعي تنهايي را به يگانگي مبدل مي سازد . اگر ديگري را دوست ميداري ، اگر مي خواهي ياريش كني ، كمك كن تا يگانه شود . نه نبايد او را اشباع كني .تلاش نكن با حضور خود بگونه اي او را كامل كني . ديگري را كمك كن تا يگانه شود . چنان سيراب از وجود خود كه نيازي به حضورتو نباشد

وقتي اشكهايم بر روي زمين ريخت تو هرگز نديدي كه چگونه مي گريم . تو دلم را با بي كسي تنها گذاشتي و چشمانم را به انتظار نگاهت گريان گذاشتي

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟ گفت آغازش سراسر بندگيست گفتمش پايان آن را هم بگو گفت پايانش همه شرمندگيست گفتمش درمانش را بگو گفت درماني ندارد، بي دواست گفتمش يک اندکي تسکين آن گفت تسکينش همه سوز و فناست.

بالا تر از آسمان جايي نيست زيبا تر از گل چيزي نيست عزيزتر از تو کسي نيست .

دير گاهيست كه تنها بودم قصه غربت صحرا بودم وسعت درد فقط سهم من است بازهم قسمت غم ها بودم دگر آيينه ز من بي خبر است كه اسير شب يلدا بودم من كه بي تاب شقايق بودم همدم سردي يخ ها بودم كاش چشمان مراکوركنيد تا نبينم كه چه تنها بودم تا که بينم به همه جور جفا که چقدر بي دل و رسوا بودم

خودم عهد بستم بار ديگركه تورا ديدم،بگويم از تودلگيرم. ولي باز تو را ديدم و گفتم : بي توميميرم

چيه دلم؟گرفتي!واسه چي داري گريه مي کني؟چيه دلم؟شکستي!واسه کي داري گريه مي کني؟چيه دلم؟غريبي!چي ديدي داري گريه مي کني؟مي گي گذاشته رفته اوني که مثله نفس بود!مي گي دلت رو شکسته اوني که همه کست بود!مي گي رفت و نموندش پاي همه حرف هايي که زده بود

عاشقان تو همه نام و نشاني دارند آنکه در کوي تو بي نام ونشان است منم

هنوز ريشه زاييده در بهار مني به باغ عشق گل سرخ اعتبار مني شب و غروب و کف و باد و موج مي ميرند تو اي کرانه آرام ماندگار مني

چشم من نگاه کن فقط به من نگاه کن از دل ديونه نترس به پاي من گناه کن زمونه اي که عشقتو به سکه اي نمي خرن بايد دلارو بشکني تا به تو آفرين بگن

عشق يعني:
چون خورشيد، تابيدن بر شب هاي دوست...؛
و چون برف، ذوب شدن بر غم هاي دوست

كاش مي دانستم چيست
آنچه از چشم تو
 تا عمق وجودم جاريست

همه واسه دوستاشون گل مي فرستن من ماندم واسه گلم چي بفرستم

يادت مياد روزي كه اون گل رو بهم دادي گفتي كه ؛گلها بي معرفتن ،زود خشك ميشن ،زود از پيش ادم ميرن ولي اشتباه كردي چون گلي كه بهم دادي انجاست رو به روم روي ديوار ،يه كمي خشك شده ولي تركم نكرده باهام مونده.....ولي تو.....گل هست اما تو نيستي ،تو رفتي ،تو بي وفاتر بودي

هركسي تو را دوست داره 4 تا مريضي ميگيره :

1- فراموشي

2 ...

3 ...

4 ...

3 تاي ديگه را فرموش كردم

وقتي ازت دورم فكر نكني فراموشت مي كنم
نه !!! فقط  بهت فرصت ميدم دلت واسم تنگ بشه

قلبم آسمان مي شود ،
به شوق تابيدن ستاره ي وجودت
كاش از ميان تمام ستارگان ‌«سهيل » نشوي

شوق ديدار تو را قاصد بيراه چه داند ؟
آنقدر شوق تو دارم كه خدا مي داند

حسرتي گر به دلم هست همان دوري توست، من پرستوي خزان ديده وخاموش توام